Dreilandegiro 2012

Door Harald

Als niet-klimmer heb ik de tik om zoveel mogelijk de bekendste beklimmingen op mijn palmares bij te schrijven. Na de vele Alpenreuzen vond ik het tijd om eens in Italie een mooie klim te zoeken. Natuurlijk denk je dan meteen aan de Stelvio. Surfend over het web kwam ik uit bij de Dreilandegiro. Een tocht waarin de Stelvio zat en nog een paar beklimmingen. Aan de kilometes en hoogtemeters te zien was dit een tocht van het kaliber Marmotte en Dolomietenmarathon. Het was eigenlijk ook wel weer eens de hoogste tijd, na de marmotte in 2007 en de Dolomietenmarthon in 2010, om zo'n tocht te gaan rijden. Dus maar meteen ingeschreven. Omdat Franske ook altijd wel te vinden is voor een uitje had ik hem ook maar meteen ingeschreven.

We wisten nu dus wat ons te doen stond; trainen, trainen en nog eens trainen. Het hele voorseizoen stond dan ook in het teken van deze ronde, moet wel bij vermeld worden dat ieder een andere manier van trainen heeft maar dit ter zijde. Omdat ik een nieuwe fiets had besteld hoopte ik deze wel voor deze tocht te hebben maar daar zag het lange tijd niet naar uit. Uiteindelijk kon ik toch de fiets precies een week voor de tocht in ontvangst nemen maar hem echt uitproberen ging natuurlijk niet. Op donderdag 21 juni werd er na een zware werkdag koers gezet richting Nauders Oostenrijk alwaar de start was. Toen we halverwege waren en de nacht al gevallen was hebben we langs de snelweg onze noodzakelijke rust gepakt en na een paar uur slapen de reis voortgezet. Op vrijdag kwamen we rond de middag aan en hadden we net de start gemist van een andere tocht, namenlijk de race across the Alps. 39 renners waren vertrokken voor een tocht van 537 km met ruim 14000 hm!! De eerste werd 22 uur later weer terugverwacht.

Al gauw hadden we net buiten Nauders een camping gevonden. Deze lag aan het parcours dus dat was goed. Na ons geinstalleerd te hebben gingen we ‘s avonds naar het criterium kijken en kwamen we al gauw diverse klanten van John Knoops tegen welke ik op het idee had gebracht om deze ronde te gaan rijden. Op zaterdag gingen we de omgeving verkennen op de fiets en kwamen we bij een groot stuwmeer uit waar op de bodem nog een compleet dorp zou staan. De kerktoren stak nog boven het water uit maar daar hoefden we dus niet naar toe voor onze wekelijkse hoogmis. Na een klein rondje kwamen we terug bij onze tourbus en maakte ons klaar om weer naar het dorp te gaan om onze startbewijzen op te halen en een hapje te eten. Deze zaterdag werd niet helemaal onze dag. Op zoek naar een parkeerplaatsje voor onze tourbus werd er achter ons medegedeeld door een motorrijder dat we "een vieze vuile hufter" waren en dat dan in gewoon hollands terwijl je hier toch een van de drie andere talen zou verwachten.

Nadat we even vriendelijk gingen vragen wat het probleem was dreigde de zaak te escaleren maar verstandig als we zijn hebben we ons maar ingehouden, ook omdat er een mevrouw bij was komen staan die constant zei: "dat mag niet". Terwijl we in de rij stonden voor ons startbewijs kwamen 1 voor 1 de renners van de race across the Alps binnen. De laatste had er bijna 29 uur fietsen op zitten. Toen we, na een half uur, ons startbewijs hadden konden we gaan stapelen in restaurant Almhof inclusief orkest. Dit verliep allemaal goed tot dat het toetje moest komen. Dit heeft ruim 1,5 uur geduurt, dus dat zat ook al niet mee. Omdat ook de dreilandegiro in bed beslist wordt maar weer koers gezet richting de camping. Daar aangekomen bleken er 2 duitsers op onze plaats te staan!! Onze stoelen waren aan de kant gegooid en daar stonden ze dan : weg plaats! Terwijl Frans alvast de tentjes begon te laten zakken zocht ik de campingeigenaresse op. Om de zaak niet verder uit de hand te laten lopen vroeg ze of wij dan bij het gebouw wilden gaan staan. Goedzakken als we zijn hebben we dat maar gedaan en konden we aan de voorbereiding gaan beginnen voor de koers van morgen.

Om 5.15 uur ging het wekkertje. Ontbijten, aankleden en bandjes pompen en op weg naar de start. Daar aangekomen bleken we niet de eerste te zijn. Ruim 3500 man stond er aan de start. Om klokslag 6.30 uur werden we weggeschoten. 5 Km later reden we al Italie in en na 25 km relatief vlak kwam de eerste serieuze afdaling. Mijn nieuwe fiets begon te fluiten en te schokken. Ik dacht dat mijn nieuwe velgen nog ingeremd moesten worden. Aangekomen aan de voet van de Stelvio kon de extra kleding uit en konden we ons opmaken voor DE klim van de dag. We wisten dat hij uit 48 bochten zou bestaan maar het duurde toch ruim 30 min. klimmen voordat we bij bocht 48 waren. Daarna volgden de bochten elkaar onregelmatig op en bleek het inderdaad een serieuze klim te zijn. Wel werd de omgeving hoe langer hoe mooier en zagen we de sneeuw al liggen. Bij bocht 33 nam het stijgingspercentage nog eens toe ook, van gem. 8% naar stukken van 14%. Eenmaal boven de boomgrens zag je constant waar je nog naar toe moest en daar leek geen einde aan te komen. Toch was het geweldig! Boven was het koud maar prachtig.

Verruit de mooiste klim (na de Mont Ventoux bij helder weer), je kunt zo 20 bochten zien liggen en als daar dan ook nog eens een grote sliert mensen naar boven komt is dat echt genieten. Maar helaas, we moetsten door dus tussen de sneeuw de afdaling ingezet. Op de eerste splitsing moesten we rechts aanhouden en passeerde we de grens van Zwitserland. Ook nu maakte mijn fiets weer veel kabaal en nadat ik iemand was gepasseerd die op de weg lag aan een infuus leek het mij ook slimmer om eens te kijken wat er aan de hand was. Mijn achterwiel zat vast in het frame en de band was bloedheet. Zoals het hoort bij een meesterknecht kwam Frans meteen langs en stopte. Het bleek al vlug dat er een te brede (24) achterband op lag. Door de wrijving was hij al vierkant! Door wat druk eraf te laten kreeg het wiel meer ruimte en kon ik vervolgen, wel beseffend dat ik erg veel geluk had gehad. Nu begreep ik ook waarom de klim me zo tegengevallen was. Ook toen moet hij al aangelopen hebben.

Na een lange afdaling konden we beginnen aan de Ofenpass, een klim vergelijkbaar met de Stelvio maar maar 14 km. Ook hierna weer een prachtige afdaling door het zwitserse land met af en toe een verrassinkje. Aangekomen bij de oostenrijkse grens kregen we nog een toetje van 6 km voor de kiezen met gem 8%. Na 7 uur en 57 min kwam ik helemaal naar de klote de finish over met nog 1 doel: zo vlug mogelijk naar de camping. Na een shirt te hebben ontvangen begon ik aan mischien wel het zwaarste stuk van de hele dag, 4 km naar de camping. Omdat dit ook nog eens zo'n 5% opliep heb ik hier volgens mij een half uur over gedaan. Aangekomen bij de tourbus heb ik ruim een uur nodig gehad om bij te komen. Het was lang geleden dat ik zo kapot was! Inmiddels was mijne maat er ook maar die had aanzienlijk minder geleden. (scheelt 10 jaar en had zijn materiaal wel op orde, maar dit terzijde). Na een heerlijke douche zijn we alles in gaan pakken en konden we rond 16.00 uur koers zetten richting ons, ook mooie, Nederland. Na onderweg nog een schnitzel en een curryworst gescoord te hebben vonden we het rond middernacht mooi geweest en hebben we een paar uurtjes de oogjes dicht gedaan. Om 4.00 uur zijn we weer gaan rijden en zo stonden we gewoon op Maandagmorgen weer aan de poort bij onze werkgevers of we nooit weg waren geweest. Al met al was het weer een geweldige trip en zijn we weer heel veel ervaringen rijker. Vooral dat je zelf alles in de gaten moet hebben als je een nieuw produkt hebt. Zou er niemand weten dat je in een Cervelo S5 geen bredere banden kan doen dan 23? Dit paste trouwens wel in de soap rond die nieuwe fiets maar laat ik jullie daar maar niet mee lastig vallen. Inmiddels is de fiets top, met dank aan mijn maten en zal ik er veel plezier aan gaan beleven maar de start was vals. Wel een reden om nog eens terug te gaan naar de Stelvio en dat is geen straf!!!

Voor een overzicht van alle filmpjes van OGOTT, klik hier!

OGOTT Youtube

<- Terug

Overzicht

Volgende ->